اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٤٤ - الف - خشم مقدس و پسنديده

امام فرمود:

«برو، كه در راه خدا آزادت كردم.»[١]

از طرف ديگر، آن حضرت در مجلس يزيد و در برابر ستمگران، چنان با صلابت فرياد مى‌كشد و خطبه مى‌خواند و خشم مقدّس خويش را آشكار مى‌كند كه با سخنان كوبنده‌اش، حكومت ظلم را به لرزه مى‌افكند و ستمگران را رسوا مى‌سازد.

در اينجا به برخى از موارد خشم مقدس اشاره مى‌كنيم:

١- خشم در برابر گناه، ظلم و مانند آن: گاهى يك مسلمان با ديدن صحنه‌هاى پايمال شدن حق ديگران، ظلم وستم، بى حرمتى و اهانت به مؤمنان خشمگين مى‌شود، اعتراض مى‌كند، واكنش نشان مى‌دهد و به خاطر خداو بر اساس انگيزه دينى، سكوت را مى‌شكند. اين خشم، مقدس است؛ زيرا در راه خدا و به خاطر دين اوست.

درباره فضيلت و ارزش خشمگين شدن براى خدا و آثار آن، على عليه‌السلام فرموده است:

«مَنْ احَدَّ سِنانَ الْغَضَبِ لِلَّهِ سُبْحانَهُ قَوِىَ عَلى اشِدَّاءِ الْباطِلِ»[٢]

هر كس نيزه خشم را براى خدا تيز كند، بر باطلهاى قوى پيروز خواهد شد.

٢- خشم بر ضدكافران و منافقان: اگر اميد اصلاح كافر و منافق باشد بايد با آنان به نرمى و مدارا سخن گفت. قرآن به موسى‌ وهارون مى‌فرمايد:

«اذْهَبا إِلى‌ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى‌، فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى‌»[٣]

به سوى فرعون برويد كه او سخت طغيان كرده است و با او با كمال آرامى و نرمى سخن گوييد، باشد كه متذكّر شود يا از خدا بترسد.

[١] - بحارالانوار، ج ٦٨، ص ٣٩٨

[٢] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٥، ص ٣٦٠

[٣] - طه، آيات ٤٣- ٤٤