اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٢٢ - كسانى كه اذيت آنها گناهش بيشتر است

مى‌شود. با اين حال، آيا شايسته است انسان عيوب ديگران را نقل كند؟ آيا بهتر نيست، اين اهتمامى كه در كشف لغزشهاى ديگران به خرج مى‌دهد، صرف اصلاح عيوب خويش كند؟

٣- تحقير و اهانت:

رسول خدا (ص) مى فرمايد:

«خداوند تبارك و تعالى فرمود: هر كس به يكى از دوستان من اهانت كند به جنگ با من شتافته است و من بيشتر از هر چيز به كمك دوستانم مى‌شتابم.»[١]

٤- مسخره كردن:

قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ»[٢]

اى مؤمنان! نبايد گروهى از شما، گروهى ديگر را مسخره كنند، چه بسا آنها بهتر از مسخره كنندگان باشند.

پيامبر اكرم (ص) فرمود:

«روز قيامت يكى از درهاى بهشت را به روى كسى كه ديگرى را مسخره كرده، باز مى‌كنند و مى‌گويند: بيا داخل شو، او هم مى‌آيد، همين كه نزديك در مى‌رسد، آن در به روى او بسته مى‌شود و به او مى‌گويند از آن يكى داخل شو. با سختى و ناراحتى به طرف آن در مى‌رود، همين كه نزديك مى شود، آن در هم به رويش بسته مى‌شود، آن قدر اين كار تكرار مى‌شود، كه ديگر هر چه به او مى‌گويند، بيا از اين در داخل شو، ديگر نمى‌رود.»[٣]

كسانى كه اذيت آنها گناهش بيشتر است‌

اگر چه آزار و اذيت هر مؤمنى گناه بزرگى است و مرتكب آن مستحق كيفرى سخت است، امّا درباره بعضى از مؤمنان سفارش بيشترى شده و آزار و اذيت آنان گناه بزرگترى به حساب مى‌آيد كه به بعضى از آنها اشاره مى‌كنيم:

[١] - اصول كافى، مترجم، ج ٤، ص ٥٣

[٢] - حجرات، آيه ١١

[٣] - محجة البيضاء، ج ٥، ص ٢٣٦