اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٢١ - ٢ - عيب جويى

مساوى با آزار خدا و پيامبر قرار گرفته و رسول اكرم صلّى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«مَنْ اذى مُؤْمِناً فَقَدْ اذانى‌ وَ مَنْ اذانى‌ فَقَدْ اذَى اللَّهَ وَ مَنْ اذَى اللَّهَ فَهُوَ مَلْعُونٌ فِى التَّوْراةِ وَ الْانْجِيلِ وَ الزَّبُورِ وَ الْفُرْقانِ»[١]

هر كس مؤمنى را بيازارد، مرا آزرده و هر كس مرا برنجاند خدا را آزرده است و هر كس خدا را بيازارد- چنانكه در تورات، انجيل و زبور و قرآن آمده است- از رحمت خدا دور است.

شكلهاى مختلف مردم آزارى‌

مردم آزارى به اشكال مختلف ممكن است، صورت گيرد كه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

١- ايجاد مزاحمت:

امام صادق (ع) فرمود:

«روز قيامت، منادى صدا مى كند: كجايند كسانى كه دوستان مرا اذيت مى‌كردند؟ عدّه‌اى بلند مى‌شوند كه صورتهايشان گوشت ندارد، گفته مى‌شود: اينها كسانى هستند كه مؤمنان را اذيت مى‌كرده و با آنان دشمنى مى‌ورزيدند و آنها را به خاطر دينشان به زحمت مى‌انداختند، سپس امر مى‌شودتا آنان را به جهنّم ببرند».[٢]

٢- عيب جويى:

يكى از امورى كه باعث آزار مردم مى‌شود، عيب جويى است.

امير مؤمنان عليه السلام فرمود:

كسى كه دنبال عيوب پنهان ديگران باشد، خداوند او را از دوستى دلها محروم مى‌كند.[٣]

بدون شك، هر انسانى داراى لغزشهايى است كه از بيان آن براى ديگرى ناراحت‌

[١] - جامع السعادات، ج ٢، ص ٢١٥، بيروت

[٢] - بحار الانوار، ج ٧٢، ص ١٤٩

[٣] - ميزان الحكمه، ج ٧، ص ١٤٧