اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٦٩ - آداب دعا

١٠- عموميت دادن به دعا يعنى براى همه دعا كردن، امام صادق (ع) از رسول خدا صلى‌الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرمود:

هر گاه يكى از شمادعا كند بايد آن را عموميت دهد و همه را دعا كند؛ زيرا آن به اجابت نزديكتر است.[١]

١١- پنهان كردن دعا، خداى متعال در قرآن مى‌فرمايد:

«ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً ...»[٢]

خداى خود را با حالت زارى و پنهانى بخوانيد.

١٢- اجتماع براى دعا. جاهايى كه دعا كردن از ريا و خودنمايى ايمن بوده، بهتر است به صورت دسته جمعى باشد؛ زيرا در قبولى آن مؤثرتر است. امام صادق عليه‌السلام فرمود:

هرگاه پيش آمدى، پدرم را غمگين مى‌كرد، زنان و كودكان را جمع كرده، سپس دعا مى‌كرد و آنان آمين مى‌گفتند.[٣]

١٣- حسن ظن داشتن به اجابت دعا، امام صادق (ع) فرمود:

هرگاه دعا كردى از عمق دل توجه كن و گمان تواين باشد كه حاجتت بر درخانه است.[٤]

١٤- دعا كردن در زمانها و احوال مناسب زمانها و احوالى كه دعا كردن در آنها، به اجابت نزديكتر است، عبارتند از: دعا بعد ازنمازهاى واجب، هنگام اذان، اوّل ظهر، هنگام قرائت قرآن، و زيدن بادها و آمدن باران، رقّت قلب، درميدان جنگ، درنماز وتر، سحرها و بعد از سپيده صبح و ....

دعا كردن بويژه در سحرگاهان از اهميت خاصى برخوردار است. از مردى به نام‌

[١] - اصول كافى، ج ٤، ص ٢٤٢

[٢] - اعراف، آيه ٥٥

[٣] - اصول كافى، ج ٤، ص ٢٤٢

[٤] - همان مدرك، ص ٢٢٢