قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٩٥ - افراد يا گروههاى تحت مراقبت

در دُومَةُ الجَنْدَل گروهى از اعراب گرد آمده و آهنگ فتح مدينه كردند.

پيامبر ٦ بعد از اطلاع، مسلمين را فرا خواند و با هزار نفر حركت كرد.

آنها شبها حركت مى‌كردند و روزها خود را از نظرها پنهان مى‌داشتند.

پيامبر ٦ با عجله و از راههاى غيرمعمولى حركت كرد. وقتى به نزديكى دُومَةُ الجندل رسيدند، فردى به نام «مذكور» كه به عنوان بلدچى همراه پيامبر ٦ بود، گفت: «اى رسول خدا، گَلّه‌ها و حيوانات اهلى آنها در اين مكان مشغول چرا هستند، شما در همين مكان اقامت كنيد تا من در پى آنها رفته و خبرى بياورم.» پيامبر ٦ موافقت كرد. او نيز رفت و تمامى آثار و نشانه‌ها و مواضع آنها را شناسايى كرد. [١]

حضرت على ٧ نامه‌اى به قُثَم بن عباس كار گزارش در مكّه نوشت:

«جاسوس من در شام طى نامه‌اى مرا مطّلع ساخت كه در موسم حج گروهى از اهل شام به سوى مكّه گسيل شده‌اند كه دلهاى آنها نابينا و گوشهاى آنها ناشنوا و چشمهاى آنها كور است. پس با اتكاى به آنچه در دست توست (حكومت مكه) پايدارى كن، مانند پايدارى شخص محتاط، كوشنده، خيرخواه و خردمندى كه فرمانبردار امام و پيشوايش مى‌باشد. [٢]»

روشن است كه مراقبت از دشمنان و اطلاع از اهداف و اغراض آنها تنها به ميدان نبرد محدود نمى‌گردد. سيره و روش پيامبر اسلام ٦ و ائمه سلام‌اللّه عليهم بيانگر مراقبت و مواظبتى همه جانبه از دشمن بوده است.

[١] . مغازى، ج ١، ص ٤٦٥

[٢] . نهج البلاغه، نامه ٣٣