قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٨٤ - عقوبت افشاى سر

همچنين فرمود:

مُذيعُ السِّرِّ شاكٌّ وَ قائِلُهُ عِنْدَ غَيْرِ اهْلِهِ كافِرٌ [١]

فاش‌كننده راز، در دين شك دارد، و آن كس كه راز را به نامحرمان بگويد، كافر است.

حضرت على ٧ نيز فرمود:

كُنْ بِاسْرارِكَ بَخيلًا وَ لا تُذِعْ سِرّاً اودِعْتَهُ فَانَّ الْإِذاعَةَ خِيانةٌ [٢]

در حفظ اسرار خود بخيل باش و اگر فرد ديگرى رازى را به تو سپرد، آن را فاش مكن، زيرا افشاى اسرار ديگران خيانت است.

امام صادق ٧ فرمود:

يَا بْنَ النُّعْمان انَّ المُذيعَ لَيْسَ كَقاتِلِنا بِسَيْفِهِ بَلْ هُوَ اعْظَمُ وِزْراً بَلْ هُوَ اعْظَمُ وِزْراً بَلْ هُوَ اعْظَمُ وِزْرَاً [٣]

اى پسر نعمان، همانا فاش‌كننده راز ما، مانند كسى نيست كه ما را با شمشير كشته باشد، بلكه گناه او بزرگتر، گناه او بزرگتر، گناه او بزرگتر است.

[١] . مرآة العقول، ج ١١، ص ٦٦

[٢] . غررالحكم، ج ٤، ص ٦١٠

[٣] . بحار الانوار، ج ٧٥، ص ٢٨٨