قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٧٥ - ممنوعيت افشاى سرّ

همچنين فرمود:

جُمِعَ خَيْرُ الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ فى كِتمانِ السِّرِّ وَ مُصادَقَةِ الْاخْيارِ وَ جُمِعَ الشَّرُّ فى الْإِذاعَةِ وَ مُؤاخاةِ الْاشْرار [١]

خير دنيا و آخرت در پنهان داشتن راز و دوستى با نيكان است، چنانكه شر و بدى دنيا در فاش ساختن راز و دوستى با بدان گرد آمده است.

امام صادق ٧ نيز فرمود:

سِرُّكَ مِنْ دَمِكَ فَلا تُجْرِيهِ فى غَيْرِ اوْداجِكَ [٢]

راز تو جزء خون توست، پس مگذار در غير رگهاى تو جارى گردد.

مؤمن بايد آنچه را كه در زندگى خصوصى او راز به حساب مى‌آيد، از ديگران پنهان بدارد و براى ديگران بازگو نكند.

حضرت على ٧ مى‌فرمايد:

سِرُّكَ سُرُورُكَ انْ كَتَمْتَهُ، وَ انْ اذَعْتَهُ كانَ ثُبُورَكَ [٣]

راز تو شادى توست، اگر آن را پنهان دارى؛ اگر آن را فاش نمايى، باعث هلاكت تو خواهد شد.

همچنين توصيه مى‌نمايد كه اسرار خود را از نزديك‌ترين افراد به خود نيز حفظ كنند:

[١] . بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٧١

[٢] . همان، ج ٧٥، ص ٢٧٨

[٣] . غررالحكم، ج ٤، ص ١٤١