مى‌كرد، احنف گفت: بدان كه شمشيرهايى كه به وسيله آن با تو جنگيديم، بر دوشمان است و دلهايى كه آكنده از دشمنى توست در سينه‌هايمان، اگر تو با نيرنگ يك وجب به ما دست درازى كنى، ما در جنگ با تو يك گام به پيش خواهيم آمد. «١» سرانجام، احنف پس از عمرى تلاش و پايمردى در راه حق، در سال ٦٧ هجرى در كوفه بدرود حيات گفت. «٢» صعصعة بن صوحان‌ صعصعة بن صوحان عبدى از اهالى كوفه در زمان پيامبر (ص) اسلام آورد، ولى به جهت خردسالى نتوانست آن حضرت را زيارت كند. «٣» فضايل بسيارى براى او نقل شده و او را مردى خطيب، زباندار، عاقل، متدين، با فضيلت، خوش بيان و شكافنده علم عرب خوا مرورى بر زندگى فرماندهان صدر اسلام ٩٢ توصيه‌هاى امام على(ع) به زياد ص : ٩٢ نده‌اند. «٤» بارزترين فضيلت او فصاحتش بود، چنانچه مولاى متقيان فرمود: «هَذا الخَطِيبُ الشَّجيع».
سيدرضى در توضيح اين كلام مى‌گويد: مقصود حضرت على (ع) آن است كه او در سخنورى ماهر و داراى بيانى شيوا و رسا بود. «٥» صعصعه در عصر امام على (ع)
١. در واقعه جمل: صعصعه در اين نبرد با سلاح شمشير و زبان در خدمت امام (ع) بود.
هنگامى كه امام على (ع) از ذى قار حركت كرد، صعصعه را با نامه‌اى مفصل كه در آن با سران دشمن اتمام حجت كرده و جنايات آنها را يادآور شده بود، به نزد طلحه، زبير و عايشه فرستاد. «٦»