غزوه ذات الرقاع، در جنگ تبوك. «١» عمار همچنين در سال ششم هجرى حامل نامه پيامبر (ص) به فرمانرواى شام در دعوت او به اسلام بود. «٢» عمّار و خلفا ١. در زمان ابوبكر: پس از رحلت پيامبر (ص) گروهى از مهاجران و انصار از بيعت با ابوبكر خوددارى كردند؛ از جمله، عمّار، مقداد، سلمان، ابوذر و ... اين افراد حضرت على (ع) را جانشين رسول خدا (ص) مى‌دانستند. «٣» پس از ماجراى سقيفه كه حضرت على (ع) به همراه حضرت فاطمه (س) و امام حسن و امام حسين عليهما السلام به خانه‌هاى بدريّون و پيشگامان مسلمان مى‌رفت و براى گرفتن حق خود از آنان يارى مى‌خواست، بنا به گفته آن حضرت، جز سلمان و ابوذر و عمار و مقداد كسى دعوتش را اجابت نكرد. «٤» هنگامى كه مسيلمه كذّاب سر به شورش برداشت و ادعاى پيامبرى كرد، عمّار در سپاه خليفه حاضر شده، به يمامه رفت. حضور او در سپاه و جنگ سختى كه با مسيلمه كرد، سبب پيروزى مسلمانان و فتح يمامه و قتل مسيلمه شد. «٥» ٢. در دوره عمر: عمّار در سال ٢١ هجرى، طى حكمى از سوى عمر، به فرمانروايى كوفه منصوب شد، اما يك سال بعد بر اثر سعايت اهل كوفه، عزل شد. «٦» ٣. در زمان عثمان: سوء استفاده‌هاى مكرّر از بيت‌المال، سبب اعتراض امام على (ع) و عمار نسبت به عثمان شد. در نتيجه به دستور خليفه، عمار را دستگير كردند و آن قدر زدند كه بيهوش شد، بحدّى كه عايشه به اين عمل اعتراض كرد و پخش خبر رفتار عثمان با عمار، مخالفت عمومى را برانگيخت. «٧»