درس پنجم: جعفر بن ابى طالب، زيد بن حارثه و عبداللَّه بن رواحه: جعفر بن ابى طالب: نسب و منزلت جعفر جعفر فرزند ابوطالب پسر عموى پيامبر (ص) و برادر حضرت على (ع) بود. كنيه او «ابو عبداللَّه» بود، ليكن از بس نسبت به ضعيفان و بينوايان مهربان بود، به «ابوالمساكين» (پدر بينوايان) شهرت يافت، چنان كه بعد از شهادت به طيّار و ذوالجناحين ملقب گرديد.
او بعد از برادرش على بن ابى طالب، دومين مردى بود كه دعوت پيامبر (ص) را پذيرفت و مسلمان شد. «١» سخنانى كه پيامبر (ص) درباره جعفر بيان كرده، بيانگر مقام و اعتبار اوست.
بهترين مردم، على (ع) و جعفر و حمزه سيدالشهداء مى‌باشند. «٢» تو (جعفر) در شمائل و اخلاق شبيه من هستى. «٣» امير مهاجران‌ رسول خدا (ص) در برابر آزار قريش، طرح دفاعى هجرت را به منظور اعتلاى سخن حق و گسترش اسلام در ديگر سرزمينها مورد توجه قرار داد. پيامبر (ص) در اعزام دومين گروه از مسلمانان به حبشه، به منظور ايجاد هماهنگى در برخورد با مردم و حكومت حبشه، سرپرستى آن‌