داشت. گروهى را همچون حجر بن عدى و ... به شهادت رساند و گروهى مثل عبداللَّه بن هاشم را تحت فشار و تهديد قرار داد. از اين رو، عبداللَّه در بصره مخفى شد تا به دست مأموران معاويه نيفتد، امّا وقتى معاويه از پناهگاه عبداللَّه در بصره آگاه شد، به زياد نوشت:
به خانه فلان زن برو و عبداللَّه را دستگير كن، سرش را بتراش و لباسهاى مويين به او بپوشان و او را به زنجير بكش و دستهايش را به گردن ببند و بر شتر بى جهاز سوار كن و بدون اينكه غذايى به او بدهند، نزد من بفرست. «١» بعد از دستگيرى و احضار به شام، گفتگو و مجادله تندى بين او و عمروعاص صورت گرفت كه بيانگر شجاعت و آزادگى اوست. سپس معاويه به خاطر ملاحظات سياسى، او را آزاد كرد و از وى پيمان گرفت كه در شام ساكن نشود و مردم آنجا را عليه وى نشوراند. «٢» عبداللَّه بن جعفر عبداللَّه فرزند جعفر طيّار، برادرزاده و داماد اميرمؤمنان على (ع) و همسر حضرت زينب كبرى (س) مى‌باشد. وى اولين فرزند مسلمانى بود كه از مهاجران در حبشه به دنيا آمد.
مادرش اسماء بنت عميس است. «٣» محبت پيامبر (ص) به عبداللَّه چنان بود كه درباره ايشان فرمود:
عبداللَّه از جهت خلق و خلق شبيه من است. «٤» عبداللَّه را كه از بخشنده‌ترين افراد تاريخ است، بحر الجود نام نهاده بودند و شاعران عرب در مدحش سرودها دارند. «٥» عبداللَّه در دوره امام على (ع)
پس از قتل عثمان، عبداللَّه از اولين كسانى بود كه با امير مؤمنان بيعت كرد. «٦» حضرت على (ع)