درس چهاردهم: عبداللَّه بن هاشم مرقال، عبداللَّه بن جعفر، ابو ايّوب انصارى: عبداللَّه بن هاشم در عصر امام على (ع)
عبداللَّه بن هاشم مرقال از سرداران سپاه اسلام و از پرچمداران امير مؤمنان صلوات اللَّه عليه در جنگ صفين بود. پدرش هاشم بن عتبه معروف به مرقال از سرداران سپاه اسلام و از ياران و اصحاب امير مؤمنان (ع) محسوب مى‌شد. بارزترين صحنه پيكارى كه عبداللَّه در آن حضور داشت، جنگ صفين بود. او در اين نبرد دو كار مهم را عهده‌دار بود:
١. پرچمدارى سپاه: با شروع مرحله دوّم جنگ صفين، امام على (ع) در سازماندهى سپاه خود، پرچم بزرگ را به هاشم مرقال سپرد و چون وى به شهادت رسيد، اين پرچم را به فرزندش عبداللَّه واگذار كرد و او راه پدر را با شجاعت تمام ادامه داد. «١» ٢. توجيه و تشجيع نيروها: شهادت هاشم مرقال موجب ناراحتى شديد لشكر حضرت على (ع) شده بود. به همين جهت، وقتى عبداللَّه پرچم پدر را برافراشت، براى تشجيع نيروها و رفع سستى احتمالى ايشان، سخنان مفصلى ايراد كرد كه بخشى از آن چنين است:
... اگر پاداش و جزا و بهشت و دوزخ هم در كار نباشد بى گمان نبرد همراه على (ع) از پيكار همپاى پسر هند جگرخواره بس برتر و فضيلت بخش‌تر است. در حالى كه شما به آرمانهاى معنوى اميد بسته‌ايد چرا چنين نكنيد. «٢» عبداللَّه در عصر امام حسن (ع)
دوران مظلوميت شيعه با استبداد خشن معاويه آغاز شد. او دو شيوه برخورد با ياران امام‌