حكمران جديد پس از اندك زمانى چهره اصلى خود را نشان داد و در زمينه حيف و ميل بيت‌المال و سختگيرى و فشار نسبت به مخالفان خويش بويژه علويان، همان روش مستبدّانه و ضدّ اسلامى نياكان خود را پيش گرفت.
گسترش عياشى و فساد مهدى كه در زمان خلافت پدرش تحت تأثير رفتار خشك و با صلابت او قرار گرفته بود، در آغاز خلافت از خوشگذرانى و بزمهاى شاهانه دورى جست، ولى با گام نهادن در فضاى سرشار از عيش و نوش سلطنتى و در اختيار گرفتن آنهمه پول و ثروتى كه پدرش براى وى اندوخته بود و نيز درآمدها و مالياتهاى فراوانى كه از مردم مى‌گرفت، روحيّه و روش پدر را به فراموشى سپرد و هنوز بيش از يك سال از خلافتش نگذشته بود كه بساط عياشى و خوشگذرانى را گسترد. نديمان و نوازندگان را به سوى خود جذب كرد و مورد توجه خاص خويش قرار داد و شعار و منطقش اين بود كه: آن دم خوش است كه در بزم بگذرد و زندگى بدون نديمان نه خير دارد و نه لذّت. «١» وى در اين راه به قدرى افراط كرد كه حتّى پسرش «ابراهيم» و دخترش «عُلَيَّه» را نيز به جمع نديمان و نوازندگان وارد كرد، چندانكه آن دو، سرآمد نوازندگان و خوانندگان عصر خود بودند. «٢» عياشى و ميخوارگى مهدى به حدّى از افراط رسيد كه خشم و اعتراض بعضى از درباريان را در پى‌داشت. روزى «يعقوب بن داوود» به مهدى گفت: آيا درست است كه با پنج نوبت اقامه نماز جماعت در مسجد جامع بر سر سفره شراب بنشينى؟! ولى نديمان خليفه سخنان يعقوب را به باد تمسخر گرفته مهدى را به باده گسارى تشويق مى‌كردند و به زبان شعر، خطاب به وى مى‌گفتند: يعقوب و سخنان وى را رها كن و با شراب گوارا دمسازباش! «٣» در اسراف و تبذير مهدى همين بس كه- بنا بر نقل مورخان- وى در مراسم عروسى پسرش هارون با زبيده پنجاه ميليون درهم از بيت‌المال مسلمانان را خرج كرد. «٤»