خود را به رخ آن حضرت بكشد.
پس از حضور امام (ع) در كاخ، هارون با لحنى آميخته به غرور و تكبر پرسيد: اين قصر چگونه است؟ امام (ع) بدون درنگ و پروا فرمود: اين جايگاه فاسقان است. سپس اين آيه را تلاوت كرد:
«سَاصْرِفُ عَنْ آياتِىَ الَّذينَ يَسْتَكْبِرُونَ فِى الْارْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ انْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لايُؤْمِنُوبِها وَ انْ يَرَوْا سَبيلَ الرُّشْدِ لايَتَّخِذُوهُ سَبيلًا وَ انْ يَرَوْا سَبيلَ الْغَىِّ يَتَّخِذُوهُ سَبيلًا.» «١» به زودى كسانى راكه در روى زمين بنا حق تكبّر مى‌ورزند از (ايمان به) آيات خود، منصرف مى‌سازم! آنها چنانند كه اگر هر آيه و نشانه‌اى را ببينند به آن ايمان نمى‌آورند؛ اگر راه هدايت را ببينند، آن را راه خود برنمى‌گزينند، و اگر راه گمراهى را ببينند، آن را راه خود انتخاب مى‌كنند.
هارون كه از پاسخ متعرّضانه امام (ع) و تطبيق آيه شريفه بر او سخت خشمگين شده بود با ناراحتى پرسيد: پس اين خانه از آن كيست؟ فرمود: پس از زمانى از آن شيعيان ماست، ولى (در شرايط فعلى) مايه فتنه و آزمايش ديگران است.
هارون باناراحتى گفت: (اگراز آن شيعيان است) پس چرا صاحبخانه آن را نمى‌گيرد؟
فرمود: در حال عمران و آبادى از صاحبش گرفته شده و تا زمانى كه آباد نگردد آن را پس نمى‌گيرد. «٢» موسى بن جعفر (ع) در اين برخورد با بيانات و تعبيرهاى مختلف و گويا، نه تنها صلاحيت هارون را براى امامت مسلمين نفى كرد، بلكه او را فاسق و غاصب خواند وبا تلاوت آيه شريفه و تطبيق آن بر هارون، او را از مستكبران روى زمين قلمداد كرد كه به آيات الهى ايمان ندارند؛ از صراط مستقيم حق روى برتافته راه گمراهى وضلالت در پيش گرفته‌اند.
هارون روزى به موسى بن جعفر (ع) گفت: فدك را تحويل بگيريد تا من آن را به شما