يكسره كند تا آنكه در سال ١٧٩ هجرى قمرى پيش از انجام اعمال حج راهى مدينه شد و با وقاحت تمام در برابر روضه مطهر رسول خدا (ص) ايستاد و بى‌آنكه از غصب خلافت و حيف و ميل بيت‌المال مسلمانان و ستمها و جنايات خويش در حق خاندان پيامبر (ص) شرم كند خطاب به آن‌حضرت گفت:
«اى رسول خدا! از اقدامى كه مى خواهم انجام دهم از شما پوزش مى‌طلبم. مى‌خواهم موسى بن جعفر را بازداشت كنم؛ زيرا او درصدد ايجاد فتنه و اختلاف و خونريزى در ميان امت است.» «١» آنگاه دستور داد آن بزگوار را در حالى كه در مسجد رسول خدا (ص) مشغول نماز بود دستگير كردند و براى آنكه شيعيان نفهمند امامشان را به كجا تبعيد كرده‌اند و نيز براى جلوگيرى از شورش احتمالى انقلابيون، دستور داد هنگام بيرون بردن امام (ع) از مدينه دو كجاوه ترتيب دادند و با هركدام گروهى مسلح همراه كردند. يك كجاوه شبانه و به مقصد بصره وكجاوه ديگر در روز به مقصد كوفه حركت داده شد وامام (ع) را با كجاوه‌اى كه عازم بصره بود روانه كردند. «٢» امام كاظم (ع) پيش از رسيدن به بصره با «عبدالله بن مرحوم ازدى» كه از بصره عازم مدينه بود ملاقات كرد و چندين نامه به او داد و سفارش كرد آنها را به فرزند و امام پس از خودش، حضرت رضا (ع) برسانند. «٣» امام كاظم (ع) در زندان بصره‌ موسى بن جعفر (ع) روز هفتم ذيحجه، سال ١٧٩ هجرى قمرى به بصره برده شد و به عيسى‌بن جعفر، نوه منصور، پسرعمو و برادرزن هارون كه عهده‌دار حكومت بصره بود، تحويل داده شد.
عيسى امام (ع) را در يك سلول انفرادى بازداشت كرد و جز به هنگام وضو گرفتن و