با ظهور مقنّع جان تازه‌اى گرفته بودند به مبارزه برخاست. «١» در عين حال، محبوبيّت و موقعيّت روز افزون موسى‌بن جعفر (ع) در ميان توده‌هاى مردم مسلمان، خليفه عباسى را بر آن داشت تا در برابر آن حضرت موضعگيرى نمايد كه در ذيل به چند نمونه آن اشاره مى‌كنيم.
در يكى از سالها مهدى پس از فراغت اعمال حج عازم مدينه شد و در مجلسى عمومى با پيشواى شيعيان ديدار كرد و براى آنكه به گمان خود از نظر علمى، امام (ع) را بيازمايد، مسأله حرمت شراب از نظر قرآن را مطرح كرد و پرسيد: آيا شراب در قرآن تحريم شده است؟ مردم هر چند مى‌دانند كه از نوشيدن آن نهى شده ولى نمى‌دانند كه محكوم به حرمت نيز شده است. امام (ع) فرمود:
«شراب در قرآن محكوم به حرمت است، آنجا كه مى‌فرمايد:
«قُلْ انَّما حَرَّمَ ربّىَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَالْاثْمَ وَالْبَغْىَ بِغَيْرِ الْحَقِّ» «٢» بگو: پروردگار من همه كارهاى زشت را، چه آشكار باشد چه پنهان حرام كرده است، و همچنين گناه و ستم بنا حق را.
منظور از «اثم» در اين آيه همان شراب است. زيرا خداوند در آيه ديگر مى‌فرمايد:
«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فيهِما اثْمٌ كَبيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ اثْمُهُما اكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما» «٣» درباره شراب و قمار از تو سؤال مى‌كنند، بگو: در آنها گناه و زيان بزرگى است، و منافعى (از نظر مادى) براى مردم دربردارد، ولى گناه آنها از نفعشان بيشتر است.