زياده رويهاى خليفه در امر عياشى و فساد اخلاقى اثرات سويى در سطح جامعه اسلامى بر جاى گذارد، چندانكه شعراى عياش و بى‌بند و بارى همچون «بَشّاربن بُرد» بى پرده و بدون هيچ گونه شرمى اشعار مبتذل و هوس‌انگيزى در ترويج فساد و مسائل جنسى مى‌سرودند و در سطح جامعه پخش مى‌كردند و از اين طريق عفت عمومى را در معرض تهديد قرار مى‌دادند.
ادامه اين وضع، احساسات مذهبى عدّه‌اى را جريحه‌دار و آنان را وادار به اعتراض كرد و از خليفه خواستند كه جلو شاعر فتنه‌انگيزى مثل «بَشار» را بگيرد. «١» اشتغال مدام خليفه به عياشى و بزمهاى آلوده او را از اداره مملكت و رسيدگى به امور مردم و نظارت بر اعمال كارگزاران بازداشت. عمّال او از اين خلأ سوء استفاده كرده بازار رشوه خوارى و فساد ادارى را رواج دادند. «٢» و مأموران خراج و ماليات عرصه را بر مردم تنگ گرفتند و براى نخستين بار بر بازار بغداد ماليات بستند. «٣» كينه توزى نسبت به علويان‌ مهدى عباسى گرچه در ابتداى امر با مخالفان از جمله علويان مدارا كرد، ليكن پس از استقراردر مسند خلافت بدين نتيجه رسيد تاريخ زندگانى امام كاظم(ع) ١٠١ هادى و علويان ص : ١٠٠ كه بقاى سلطنتش جز با فشار و سختگيرى نسبت به شيعيان و علويان امكان پذير نيست، از اين رو، سياست پدرش منصور را پى گرفت؛ علويان نجات يافته از چنگال پدرش را تعقيب و دستگير كرد. كه على بن عباس و عيسى‌بن زيد از جمله آنان هستند. على بن عباس علوى توسط نيروهاى مهدى دستگير و به وسيله سمّ مسموم و شهيد شد. عيسى‌بن زيدبن على از بيم جان خود متوارى شد و در كوفه در منزل يكى از شيعيان پنهان گشت و حتى پس ازآنكه با يكى از دختران تهيدست كوفه ازدواج كرد، خود را به اعضاى خانوداه‌اش معرفى نكرد. «٤» مهدى روزى يعقوب بن داوود را احضار كرد و پس از بخشيدن عطايايى- از جمله‌