كار بيهوده انجام مى‌دهد و نه بازى مى‌كند.» «١» د توجّه به ذات حقتعالى‌ شماخت حقتعالى و توجه و عنايت به مقام ربوبى بويژه به هنگام نماز و عبادت از ديگر ويژگيهاى اولياى الهى از جمله موسى بن جعفر عليه السلام است. نمونه ذيل بيانگر اين حقيقت است.
ابوحنيفه خدمت امام صادق عليه السلام رسيد و عرض كرد: نگران شدم وقتى ديدم فرزندتان موسى عليه السلام نماز مى‌خواند و مردم از پيش روى او مى‌گذرند.
امام عليه السلام فرزندش موسى عليه السلام را خواست و جريان را از او پرسيد. حضرت كاظم عليه السلام فرمود:
«نَعَمْ يا ابَةِ انَّ الّذى‌ كُنْتُ اصَلّى‌ لَهُ كانَ اقْرَبَ الَىَّ مِنْهُمْ. يَقُولُ اللَّه تَعالى: وَ نَحْنُ‌اقْرَبُ الَيْهِ مِنْ حَبْلُ الْوَريد.» «٢» آرى (چنين بود) اى پدر عزيزم! (ليكن) آن كس كه من براى او نماز مى‌خوانم به من نزديكتر از آنان است (كه از پيش رويم مى‌گذشتند) خداوند مى‌فرمايد:
ما به او از رگ قلبش نزديكتريم.
امام صادق عليه السلام با شنيدن سخنان فرزندش او را در آغوش گرفت و فرمود:
«پدر و مادرم به فداى تو اى گنجينه اسرار نامتناهى الهى» «٣» ابوحنيفه در جريان اين ديدار خواست خودى نشان دهد و اظهار فضلى بكند ولى سخنان عارفانه و عميق فرزندى خردسال امام صادق عليه السلام او را شرمنده كرد و اين پيام ودرس مهمّ را به وى داد كه او در مقامى نيست كه بخواهد به اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله درسى بدهد و چيزى بياموزد.