«كاظم»، «نفس زكيّه»، «زين المجتهدين»، «صالح»، «صابر»، «امين»، «زاهر» و «باب الحوائج الى للَّه» «١» ملقب شدن آن پيشواى بلند مرتبت به هر يك از لقبهاى ياد شده بيانگر بروز و تجلى بيشتر آن صفت در وجود آن حضرت در مقايسه با ديگر افراد است كه مرتبه‌اى ازكمال و درجه‌اى از منزلت معنوى اين امام همام نزد پروردگارش به شمار مى‌رود. به عنوان نمونه در ذيل به وجه تسميه بعضى از القاب آن گرامى اشاره مى‌كنيم.
كاظم:
در مورد وجه ملقّب شدن پيشواى هفتم به «كاظم» بيانات مختلفى نقل شده كه دو نمونه آن را ذكر مى‌كنيم.
١- از آن جهت كه آن حضرت خشم خويش را فرو مى‌برد و در برابر ناملايمات و آزارهاى ديگران بردبارى پيشه مى‌كرد. «٢» ٢- از آن جهت كه پاسخ هر بردى را با گذشت و بخشش مى‌داد. «٣» عبد صالح:
از آن جهت كه در عبادات پروردگار و شب زنده‌دارى كوشش فراوان داشت. «٤» باب الحوائج:
از آن جهت كه پناهندگان و توسل جويندگان به آن حضرت، از در خانه‌اش حاجت روا و خشنود باز مى‌گشتند، «٥» ابوعلى از بزرگان مذهب حنبلى مى‌گويد:
«هر مشكل و گرفتارى كه براى من پيش مى‌آمد و من به قبر مطهر موسى بن جعفر عليه السلام روى مى‌آوردم، خداوند آن را طبق خواسته من رفع مى‌كرد.» «٦» پدر و مادر پدر گرامى پيشواى هفتم، امام صادق عليه السلام و مادر ارجمندش امّ ولدى به نام «حُمَيْده‌