است. «١» امام كاظم عليه السلام بيشتر روزها را روزه مى‌داشت و روشش چنين بود كه پس از نماز مغرب افطار مى‌كرد. «٢» انس با قرآن‌ كلام الهى، رفيق و مونس موسى بن جعفر عليه السلام درتنهاييهايش بود. آن گرامى قرآن را در زيباترين لحن و با تدبر و تأمل تلاوت مى‌كرد و به هنگام تلاوت، اندوهگين مى‌شد و شنوندگان از اندوه ايشان مى‌گريستند. «٣» به آيات وعدو وعيد كه مى‌رسيد آنها رابر وجود مباركش عرضه مى‌داشت، در حالى كه قطرات اشك برگونه هايش جارى مى‌گشت. «٤» ٣- زهد پيشواى هفتم عليه السلام در بالاترين مرتبه زهد و بى رغبتى به دنيا و مظاهر و زخارف فريبنده آن قرار داشت و جز در حدّ ضرورت و تقويت بعد معنوى و روحيّه بندگى و انجام وظيفه خطير امامت، از نعمتهاى دنيوى بهره نمى‌گرفت. ابراهيم بن عبد الحميد، مقام زهد آن حضرت را چنين بيان مى‌كند:
«بر آن حضرت در مصلآيش وارد شدم. در اتاقش چيزى جز زنبيلى از ليف خرما، شمشيرى آويز و قرآن نديدم.» «٥» مظاهر زهد، علاوه بر سيره امام كاظم عليه السلام در سخنان ارزشمند او نيز نمايان است. آن حضرت گاهى از ياران زاهد و وارسته رسول خدا صلى الله عليه و آله همچون ابوذر، ياد و از سيره و