تاريخ زندگانى امام كاظم(ع)
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص

تاريخ زندگانى امام كاظم(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٨٠

- امام كاظم (ع) براى ابراهيم‌بن عبدالحميد نوشت: از خانه‌ات به خانه ديگرى منتقل شو. ابراهيم در آغاز از شنيدن اين خبر اندوهگين شد؛ چون خانه‌اش بين بازار و مسجد و در جاى مناسبى بود.
با خوددارى ابراهيم از جابه‌جايى، پيك امام (ع) دوباره نزد او آمد و از وى خواست خانه را ترك كند. ولى او همچنان بود كه پيك براى بار سوّم آمد و همان دستور را با تأكيد به وى ابلاغ كرد.
ابراهيم به فكر جابه‌جايى افتاد. منزلى را پيدا كرد و بدانجا منتقل شد. به محض انتقال، منزل قبلى‌اش فرو ريخت و ويران گشت. «١» - ابراهيم‌بن عبدالحميد به طرف محله قبا مى‌رفت تا طبق معمول هر ساله خرماى باغهاى آنجا را خريدارى كند كه در ميان راه با موسى‌بن جعفر (ع) ديدار كرد. امام پس از آگاهى از هدف او به وى فرمود: آيا از شرّ آفت ملخ خيالتان آسوده است؟
ابراهيم با شنيدن اين هشدار، از تصميم خود بازگشت. با گذشت پنج روز از اين ماجرا حمله ملخها آغاز شد، چندانكه همه آنچه را كه در نخلستانها بود خوردند. «٢» اين بود نمونه‌هايى از تلاشها و كوششهاى امام كاظم (ع) در ارتباط با شيعيان. البته موارد ديگرى نيز در منابع تاريخى و حديثى ذكر شده كه از حوصله اين سلسله درسها بيرون است.
مطالعه و تأمل در مجموع اين فعّاليتها نشان‌دهنده عنايت و توجه خاص موسى‌بن جعفر (ع) به امور مربوط به شيعيان است. نكته در خورد تأمل در اين داستانها بهره‌گيرى امام (ع) از ابزار و امكانات مختلف براى دستيابى به اين هدف مهم است. حتى جايى كه لازم بود خود آن حضرت شخصاً اقدام مى‌كرد و اين درس بسيار بزرگى است براى همه مسؤولان و دست‌اندركاران نظام مقدس جمهورى اسلامى ايران. در شرايطى كه موسى‌بن جعفر (ع) با آنهمه محدوديتها و اعمال فشارها از سوى حاكمان عباسى، آن عنايت ويژه را به ياران و پيروان خود داشت، مسؤولان ما كه به بركت انقلاب اسلامى بحمداللَّه دستشان باز و امكاناتشان فراوان است مى‌بايد عنايت بيشترى به اين مهمّ داشته باشند آنگونه كه بحمداللَّه دار تاريخ زندگانى امام كاظم(ع) ١٨٦ ب - نفوذ ص : ١٨٦ ند.