غرق شدند، آن پدر و پسر نيز كه در نزديكى آنها بودند غرق شدند. چون خبر به موسى (ع) رسيد فرمود: او (پسر) مشمول رحمت الهى است، ولى هنگامى كه عذاب فرارسد آن كس نيز كه نزديك گنهكار است بى دفاع خواهد بود. «١» فقاهت، كليد بصيرت‌ «تَفَقَّهُوا فى‌ دينِ اللَّهِ فَانَّ الْفِقْهَ مِفْتاحُ الْبَصيرَةِ وَ تَمامُ الْعِبادَةِ وَ السَّبَبُ الَى الْمَنازِلِ الرَّفيعَةِ وَالرُّتَبِ الْجَليلَةِ فِى الدّينِ وَ الدُّنْيا، وَ فَضْلُ الْفَقيهِ عَلَى الْعابِدِ كَفَضْلِ الشَّمْسِ عَلَى الْكَواكِبِ، وَ مَنْ لَمْ يَتَفَقَّهْ فى‌ دينِه‌ لَمْ يَرْضَ اللَّهُ لَهُ عَمَلًا.» «٢» در دين خدا تفقّه و كنكاش كنيد، زيرا فقه، كليد بصيرت و بينش دينى و اساس و همه بندگى و وسيله و نردبان ترقى بسوى منازل بلند و درجات والاى دينى و دنيوى است. فضل و برترى «فقيه» بر «عابد» همانند فضل و برترى خورشيد بر ستارگان است. وكسى كه در دين خود تفقه نكند (و اعمالش ناشى از بصيرت و آگاهى دينى نباشد) هيچ عملى از او مورد پسند خداوند قرار نمى‌گيرد.
آنچه داراى ملاك است نه آنچه مردم مى‌گويند امام (ع) به هشام بن حكم فرمود:
«يا هِشامُ! لَوْ كانَ فى يَدِكَ جَوْزَةٌ وَ قالَ النَّاسُ فى‌ يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ ما كانَ يَنْفَعُكَ وَ انْتَ تَعْلَمُ انَّها جَوْزَةٌ وَ لَوْ كانَ فى‌ يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ وَ قالَ النَّاسُ انَّها جَوْزَةٌ ما ضَرَّكَ وَ انْتَ تَعْلَمُ انَّها لُؤْلُؤَةٌ.» «٣» اى هشام! اگر در دست تو گردويى بود و مردم گفتند مرواريد است سودى به حال تو ندارد، در حالى كه تو خود مى‌دانى كه آن گردو است. و چنانچه آنچه در دست تو است مرواريد باشد و لى مردم بگويند گردو است، اين گفته مردم نيز زيانى به تو نمى‌رساند، در حالى كه خود مى‌دانى كه آنچه در دست دارى مرواريد است.