داشت. شبانه‌روز ١٥٠ ركعت نماز مستحبّى مى‌خواند و در سال، سه ماه روزه مى‌گرفت و زكات اموالش را در طول سال سه بار مى‌پرداخت. «١» مقام علمى: او جزو شش نفر فقها و راويان برجسته اصحاب امام كاظم (ع) است كه وثاقت و فقاهتشان مورد تأييد و اتفاق نظر همه دانشمندان شيعه است. و در ميان آن شش نفر نيز برجستگى خاصى داشت. «٢» از صفوان بن يحيى در ابواب مختلف فقه، رساله‌ها و نوشته‌هاى مختلفى به يادگار مانده است كه بالغ بر سى جلد مى‌شود. بعضى از عناوين‌كتابهاى‌او عبارت‌است‌از: كتاب‌التجارات، كتاب المحبّة والوظايف، كتاب الفرائض، كتاب الآداب و كتاب بشارات المؤمن. «٣» مقام ولايت: صفوان درپيروى از مقام ولايت واطاعت از پيشوايان معصوم عليهم السّلام به مرتبه‌اى دست‌يافته‌بود كه آن‌بزرگواران از وى ابراز رضايت كرده مقام دوستى و پيروى‌اش از اهل‌بيت (ع) را تأييد نموده‌اند. امام جواد (ع) از اين ويژگى صفوان چنين ياد مى‌كند:
«خداوند از صفوان‌بن يحيى و محمد بن سنان- به خاطر رضايتى كه من از آنان دارم- راضى است. آنان هيچگاه با من و پدرم مخالفت نورزيدند. «٤»» نداشتن روحيّه رياست طلبى: وى مردى مهذّب و خودساخته بود و با شناختى كه از ماهيّت دنيا و مناصب اعتبارى و بى‌ارزش آن داشت هيچگاه به آن دل نبست. امام كاظم (ع) در سخنى فرمود:
«ضرر دو گرگ درنده‌اى كه به جان گله گوسفند بدون چوپانى بيفتند از زيان حبّ رياست نسبت به دين شخص مسلمان، بيشتر نيست. سپس فرمود: ليكن صفوان رياست طلب نبود.» «٥» صفوان به سال ٢١٠ در مدينه درگذشت «٦» و با حنوط و كفنى كه امام جواد (ع) فرستاده بود تجهيز شد.