تاريخ زندگانى امام كاظم(ع)
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص

تاريخ زندگانى امام كاظم(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١١٠

خلاصه‌ پس از هادى برادرش هارون به حكومت رسيد و ٢٢ سال واندى حكومت كرد كه سيزده سال آن در دوران امامت امام كاظم (ع) بود. وى نسبت به خلفاى پيشين از اقتدار و امكانات بيشترى برخوردار بود و دوران خلافت او، دوران اوج اقتدار و شكوه عباسيان به شمارمى‌رفت. سالانه مبلغ ٧٢ ميليون دينار خراج و ماليات به خزانه مملكت مى‌رسيد. متأسفانه اين مبالغ به جاى صرف در آبادى كشور و تأمين نيازهاى عمومى جامعه بيشتر صرف زندگى اشرافى و بزمها و عيش و نوشهاى شاهانه مى‌شد و براى مردم جز محروميت و تنگدستى ثمره‌اى نداشت. كاخهاى مجلل به نامهاى قصر خلد و دارالسّلام كه نهرها از ميان آنها جارى بود، جذب انبوهى از كنيزان رقاصه و خنياگر، نوازندگان و خوانندگان به دربار واسراف وتبذير درخوراك و پوشاك همه از مظاهر عياشى و تجمل پرستى هارون است.
پنجمين خليفه عباسى مردى چند چهره بود. در عين تجمّل پرستى و اشرافيّت، به ديندارى و خداترسى تظاهر مى‌كرد تا بتواند خود را به عنوان خليفه مسلمانان قلمداد كند.
هارون، بغض و كينه زيادى نسبت به علويان داشت و معتقد بود فرزندى از آل على (ع) نبايد روى زمين بماند و سوگند ياد كرد كه همه آنان و پيروانشان را بكشد. در اجراى اين سياست تمامى آنهارا متوارى و پراكنده كرد؛ جمعى را نيز كشت و گروهى رابه زندان افكند.
وى در رأس علويان از پيشوايشان موسى بن جعفر (ع) بيم داشت و از صلابت و سرسختى آن گرامى در برابر حكومتش رنج مى‌برد و همواره در صدد منكوب كردن آن حضرت و ايجاد فشار و محدوديت و در تنگدستى نگهداشتن او بود.
پرسش‌ ١- هارون چه تاريخى به حكومت رسيد و چند سال آن معاصر امام كاظم (ع) بود؟
٢- دوران خلافت هارون از نظر سياسى و اقتصادى چه ويژگى‌اى داشت؟
٣- نمونه‌هايى از مظاهر اشرافيت و تجمل‌گرايى هارون را ذكر كنيد.
٤- هارون نسبت به علويان چه سياست و روشى داشت؟
٥- برخورد هارون با موسى بن جعفر (ع) چگونه بود؟