مانند منصور بود. «١» از اين رو، از همان روزهاى نخست حكومت خود، با سنگدلى و كينه‌توزى خاصى به مبارزه با آنان برخاست و سياستش اين بود كه فرزندى از على (ع) روى زمين نماند، بدين جهت با صراحت مى‌گفت:
«تا كى وجود خاندان على بن ابى طالب را تحمل كنم، سوگند به خدا، بطور قطع، آنان و پيروانشان را خواهم كشت.» «٢» وى دراجراى اين سياست به محض رسيدن به قدرت فرمانى مبنى بر اخراج علويان از بغداد و تبعيد آنان به مدينه صادر كرد «٣» و دست مزدوران خود را در اذيت و آزار آل على (ع) بازگذاشت؛ به حدى كه علويان مجبور شدندبه صورت ناشناس در روستاها و مناطق دور دست پراكنده شوند و خود را از ديد مأموران حكومتى پنهان سازند. با اين حال، جلّادان هارون، جمعى از آنان را به پاى چوبه‌دار كشاندند و گروهى را به زندان افكندند. «حُمْيد بن قَحْطَبه» يكى از جلادان هارون درباره جنايات خليفه در حق علويان داستان جانسوزى نقل مى‌كند كه خلاصه‌اش چنين است:
«زمانى كه در طوس بودم هارون نيمه‌شبى مرا احضار كرد و به من دستور داد اين شمشير را بگير و آنچه اين خدمتكار مى‌گويد اجرا كن. او مرا به منزلى برد كه سه اتاق و يك چاه داشت.
در درون هر اتاقى بيست نفر پيرمرد، ميانسال و جوان كه داراى موهاى بلند و بافته و به غل و زنجير بسته شده و همگى از اولاد على و فاطمه عليهماالسّلام بودند، وجود داشتند.
خادم در اتاقها را يكى پس از ديگرى گشود و گفت فرمان اين است كه همه اينان را گردن بزنى و به درون چاه بيندازى. من مأموريت را انجام دادم و همه آنان را كشتم و خادم پيكرشان را به درون چاه افكند.» «٤» هارون و امام كاظم (ع)
هارون از صلابت و سرسختى خاندان پيامبر (ص) بويژه پيشواى آنان حضرت موسى بن جعفر (ع) در برابر حكومت خودكامه خود بشدّت رنج مى‌برد؛ از اين رو، از هر راه‌