٣. خداوند از پيامبر (ص) مى‌خواهد تا براى فزونى يافتن دانش خويش دعا كند:
وَقُل رَبِّ زِدْنِي عِلْماً. (طه: ١١٤)
و بگو: پروردگارا بر دانش من بيفزا.
٤. از برنامه‌هاى اصلى پيامبر (ص) در كنار تزكيه تعليم است:
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي آشنايى با تاريخ تمدن اسلامى ٣٤ فصل اول: دانش در تمدن اسلامى ص : ٢٧ الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ. (جمعه: ٢)
اوست خدايى كه به ميان مردمى بى‌كتاب پيامبرى از خودشان مبعوث داشت تا آياتش را بر آنها بخواند و آنها را پاكيزه سازد و كتاب و حكمتشان بياموزد، اگرچه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند.
از سوى ديگر قرآن كريم دربردارنده آيه‌هايى است كه فهم آنها جز در پرتو علوم تجربى امكان‌پذير نيست. چنان‌كه هر اندازه علوم به پيش مى‌رود، حقايق قرآنى نيز آشكارتر مى‌گردد.
براى مثال در آيه شريفه زير جنين انسان به زالو تشبيه گرديده است:
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِن طِينٍ ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَاماً فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْماً ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ. (مؤمنون: ١٤)
هر آينه ما انسان را از گل خالص آفريديم. سپس او را نطفه‌اى در جايگاهى استوار قرار داديم.
آنگاه از آن نطفه لخته خونى آفريديم و از آن لخته خون پاره گوشتى و از آن پاره گوشت، استخوانى آفريديم و استخوان را به گوشت پوشانيديم. باز او را آفرينشى ديگر داديم. در خور تعظيم است خداوند، آن بهترين آفرينندگان. «١»