١٠. خاندان لودى: اين طايفه افغان، مدت زمانى علم قدرت برافراشتند و سرانجام به دست بابر فاتح مشهور مغول از پا درآمدند.
١١. خانواده بهمنى: سلسله بهمنى سرزمين پهناورى را در هند زير تصرف خود داشتند. مركز آنان بَيْدَر بود و هجده تن از پادشاهانشان از ١٣٤٧ تا ١٥٢٧ ميلادى در دكن حكومت كردند.
١٢. قطب شاهيان: اين سلسله يكى از پنج سلسله مسلمانى بود كه بر دكن فرمانروايى كردند.
آنان از ٩١٨ تا ١٠٩٨ ه در گلكنده حكومت داشتند. «١» درباره حكومت دولتها و خاندانهاى ياد شده يادآورى دو نكته حايز اهميت است:
- اول اينكه چنان كه مى‌دانيم در فصل بلندى از دوران حكومت سلسله‌هاى ياد شده، خلافت قدرتمند عباسى در شرق بر سر كار بود. پادشاهان اين خاندانها در ظاهر خود را فرمانبردار عباسيان وانمود مى‌كردند، اما به دليل دورى هند از بغداد، خلفاى عباسى سلطه بسيار كمرنگى داشتند؛ و همين موضوع به دعوتگران فاطميان مصر امكان مى‌داد تا به نفع آن خاندان به تبليغ بپردازند كه نتيجه آن گسترش تعاليم فرقه اسماعيليه در هند بود. «٢» - دوم، با توجه به اينكه عربهاى صدر اسلام و نيز فرقه‌هاى صوفى كه در دوره‌هاى بعدى در هند پديد آمدند در مسند قدرت قرار نداشتند، به آسانى با ساكنان بومى ارتباط برقرار كرده و آنان را به اسلام دعوت مى‌كردند. «٣» ٢- ٣. تمدن اسلامى در دوران مغولان كبير (٩٣٢- ١٢٧٤)
دولت مغولان كبير در هند به وسيله ظهيرالدين بابر از نوادگان تيمور لنگ بنياد نهاده شد و بيش از سه قرن استمرار يافت. با آنكه سلاطين اين سلسله به طور عموم به مبانى شريعت اسلامى پايبندى چندانى نداشتند؛ ولى به مباحث كلامى علاقه وافرى نشان مى‌دادند و شمارى از آنها چون بابر، اكبر و شاه جهان بسيار با ذوق، هنردوست و دانشمندپرور بودند. چندگونگى مذهبى و قومى موجود در هند، پادشاهان اين خاندان را بر آن داشت تا براى برقرارى آرامش، شيوه‌