آسيا تا آن سوى مرزهاى چين و هند گسترده بود و نژادهاى سياه و زرد را دربرمى‌گرفت. اسلام از زمان پيامبر حضرت محمد (ص) در قرن هفتم در عربستان و سپس راهيابى پيروان او به ممالك اطراف مديترانه هميشه به عنوان همسايه، رقيب و حتى دشمن مسيحيت مطرح بود. «١» ويژگى جهانى بودن به تمدن اسلامى امكان داد تا نژادها، اقوام و فرهنگها و تمدنهاى گوناگون را در خود جاى دهد و از عناصر سازنده و ارزنده آنان بهره ببرد. تأثير اين ويژگى در اعتلاى تمدن اسلامى و نيز تأثيرگذارى آن بر تمدن غربى به اندازه‌اى است كه شمارى از نويسندگان متأخر غربى بر اين باورند كه مدرنيته هم از اسلام سربرآورده است. «٢» ٢- ٣. مذهبى بودن‌ تمدن اسلامى تمدنى مذهبى و دينى است؛ به اين معنا كه مسلمانان موظفند علاوه بر جانبدارى از آن، آداب و مناسك ويژه‌اى را نيز رعايت كنند. ما دانشمندان و نويسندگان غير مسلمان بسيارى را سراغ داريم كه درباره اسلام و فرهنگ و تمدن آن بسيار جانبدارانه صحبت كرده و خدمتهاى شايانى نيز به آن ارائه كرده‌اند؛ به طورى كه مسلمان نبودنشان ما را شگفت‌زده مى‌سازد. ولى شمار بسيارى از اينان هرگز اسلام نياورده و همچنان بر كيش خود باقى مانده‌اند. روشن است كه چنين كسانى با وجود جانبدارى از اسلام و تمدن اسلامى مسلمان به شمار نمى‌آيند، بلكه تمدن اسلامى كسانى را در برمى‌گيرد كه اسلام را دين خويش برگزيده، به آداب آن پايبند هستند و مناسك و عباداتش را به جاى آورند. «٣»