پيشينه تمدنى‌ بنابر شواهد موجود باستان‌شناسى، تمدن ايرانى قدمتى چندين هزار ساله دارد كه دوره‌هاى زير را شامل مى‌گردد:
١. دوره پيشرفت در تهيه نيازمنديهاى اوليه زندگى: تاريخ اين دوره به هفت هزار سال پيش از ميلاد بازمى‌گردد؛ كه طى آن اقوام ساكن ايران در تهيه نيازمنديهاى اوليه زندگى همچون خوراك، پوشاك و ساخت پناهگاه پيشرفتهايى حاصل كرده بودند. «١» ٢. دوره به‌كارگيرى فلز و پيدايش سفال: تاريخ اين دوره به شش هزار سال پيش از ميلاد بازمى‌گردد و در اين دوره است كه اسباب و آلات فلزى پديد مى‌آيد و ظروف سفالين با نقش و نگار رواج مى‌يابد. «٢» ٣. پيدايش كشورى متمدن در كنار كارون: در پنج هزار سال پيش از ميلاد كشور متمدنى در خوزستان و در كنار رود كارون به نام آلام (عيلام) وجود داشت كه طبق شواهد باستان‌شناسى با فلات ايران مربوط بوده است. «٣» ٤. آمدن اقوام ماد و پارس به ايران: در چهار هزار سال قبل از ميلاد اقوام آريايى و از آن جمله اقوام ماد و پارسى از ماوراء النهر و قفقاز به سوى ايران سرازير شدند؛ كه بخشى از آنان نيز از راه هندوكش و درّه رودخانه كابل به هندوستان رفتند و در اواخر همين هزاره زردشت «٤» رسالت خود را آغاز كرد و به انجام رساند. «٥» ٥. پيدايش دولتهاى آشور و هخامنشى: در ٢٨٠٠ سال پيش از ميلاد، دولت آشور متشكل از اقوام ماد و پارس تأسيس گرديد. پس از آن دولت هخامنشيان پديد آمد. كورش فرمانرواى بزرگ اين دولت ظرف مدت بيست سال كشور پهناور و عظيمى ايجاد كرد كه از مغرب به مصر و