پيامبر خدا (ص) بيشتر قبايل پيرامون مدينه و حتى جاهاى دوردست شبه جزيره را به اسلام دعوت كرد و بر ضد آنهايى كه با وى به ستيز برخاستند به زور متوسل گرديد؛ و در اين راه چنان توفيقى يافت كه توانست براى گشودن مكّه لشكرى ده هزار نفرى را بسيج كند. پديده‌اى كه در تاريخ عربستان سابقه نداشت. «١» مشاهده آن سپاه گران چنان وحشتى در دل مكيان افكند كه بى‌ايستادگى شهر را تسليم رسول خدا (ص) كردند؛ و خود نيز در جنگهاى بعدى در شمار سپاه اسلام درآمدند. پس از فتح مكه و جنگ حنين كه در ادامه‌اش انجام گرديد، براى مسلمان كردن قبايل ديگر نيازى به لشكركشى نبود. آوازه قدرت دولت اسلامى در همه جا پيچيده و سران قبايل عربستان در سال نهم هجرى گروه گروه به مدينه آمدند و اظهار اسلام كردند و به مقررات و قوانين دولت اسلامى گردن نهادند. «٢» به اين ترتيب هرج و مرج از ميان قبايل رخت بربست و روابط ميان آنها بر پايه برادرى و عدالت تنظيم گرديد. منازعه و زد و خورد از سوى قرآن كريم نهى گرديد «٣» و در صورت وقوع براى پايان دادن به آن راههاى مشخصى پيشنهاد شد. مهم‌تر از همه اينكه آحاد جامعه اسلامى در قبال منازعه و جنگ ميان طوايف مسئول شناخته شدند و موظف گشتند تا براى پايان بخشيدن به آنها اقدام كنند. «٤» در نتيجه زمينه جنگهاى دراز مدت گذشته در ميان قبايل رو به زوال نهاد؛ و اين امر به نوبه خود به رسول خدا (ص) امكان بخشيد تا همچون حاكمى مقتدر براى نخستين بار از