داده‌اند كه ميان نجد و يمن و عراق قرار گرفته است. «١» گرچه پهناورى صحراها، اندك بودن آب و گرمى هوا زندگى را بر مردم عربستان سخت گردانيده، اما در مقابل از آنان انسانهايى سخت‌كوش، نيرومند و چابك تربيت كرده است. «٢» زندگى در اين سرزمين پهناور، افزون بر مزيتهاى فردى، مزايايى سياسى نيز براى ساكنان آنجا داشته به اين معنا كه كم‌تر قدرتى عزم تصرف آنجا را كرده و اگر هم كسى چنين خيالى را در سر پرورانده، يا ناكام مانده و يا نابود گشته است. «٣» نقل شده كه اسكندر چهارصد سال پيش از ميلاد با آگاهى بر ذخاير و نفايس عربستان عزم تصرف آنجا را داشت، ولى عمرش وفا نكرد و موفق به انجام اين كار نگشت. چون قلمروش ميان جانشينان وى تقسيم شد، آن قسمت از كشور كه با مصر و فلسطين همجوار و مسكن اعراب بود، داخل در حصّه بطلميوس «٤» گرديد. نبطيان با بطلميوس همراه شدند، ولى آنتى‌گون «٥» پس از تصرف شام و فينيقيه يكى از سرداران نامى خود را براى جنگ با نبطيان اعزام داشت. سردار مزبور حمله برده پترا را متصرف شد. اما همه نيروهاى همراه وى كه بالغ بر ٦٠٠، ٤ تن بودند كشته شدند. دِيُودور مى‌نويسد كه وقتى دِسْترِيُوس وارد پترا شد، اعراب به او چنين گفتند: اى دستريوس پادشاه، چرا با ما مى‌جنگى، ما در ريگستانى به سر