مى‌كنند. از اين رو، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
«مَنْ فَسَّرَ الْقُرْآنَ بِرَأْيِهِ فَلْيَتَبَوَّءْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ» «١» كسى كه قرآن را به رأى و نظر خود تفسير كند، بايد در آتش مأوا گزيند.
نشانه دوستى با خدا «قُلْ انْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْلَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ قُلْ اطيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَانْ تَوَلَّوْا فَانَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرينَ» «٢» بگو اگر خدا را دوست مى‌داريد، پس مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان بيامرزد و خداوند، آمرزنده مهربان است. بگو: از خدا و فرستاده (او) اطاعت كنيد و اگر سرپيچى كنند، خداوند كافران را دوست نمى‌دارد.
شأن نزول‌ هنگامى كه عده‌اى در حضور پيامبر (ص) ادعاى «دوستى خدا» كردند، در صورتى كه عمل آنان نشان‌دهنده خلاف ادعاى آنان بود، آيات مزبور نازل شد. شأن نزول ديگرى نيز براى اين آيات ذكر شده است:
جمعى از مسيحيان نجران در مدينه نزد رسول خدا (ص) رفتند و اظهار داشتند چون حبّ خدا داريم، به حضرت مسيح (ع) بسيار زياد احترام مى‌گذاريم؛ در اين هنگام آيات يادشده بر پيامبر (ص) نازل شد كه پاسخى بود به آنان «٣».
محبت راستين‌ محبت، هنگامى راستين و ريشه‌دار است كه آثار آن در اعمال انسان نمودار باشد.
محبّ نسبت به محبوب و وابستگان محبوب، عشق دارد و از دشمنان محبوب و آنچه او را خوش نيايد، بيزار است، پس محبّ مطيع و سرسپرده محبوب است. قرآن كريم نيز به‌