معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣

ندارند و اين حيات و زندگى فقط از آن كسانى است كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دهند:
«مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ اوْ انْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً» «١» هركس كار شايسته‌اى انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه مؤمن است، او را به حياتى پاك، زنده مى‌داريم.
بنابر آيه مزبور، غير مؤمنان از اين حيات بى‌بهره بوده و مرده‌اند؛ همچنان كه در آيات ديگر نيز به صراحت آنان را مرده مى‌داند. از جمله آيه زير:
«انَّكَ لاتُسْمِعُ الْمَوْتى» «٢» اى پيامبر تو نمى‌توانى به مردگان (كافرانى كه آمادگى شنيدن و پذيرفتن حق را ندارند) آيات خدا را بشنوانى.
بنابراين، مؤمنان حقيقى با نيكوكارى و عمل صالح در همين دنيا به حيات طيّب دست يافته و آن را در برزخ و قيامت هم خواهند داشت و چنين افرادى از جمله شهيدان با مرگ مادى و ظاهرى نابود نمى‌شوند، بلكه همچنان از آن حيات طيب برخوردار و از نعمتهاى خدا بهره‌مند هستند، همچنان كه كافران نيز با مرگ، گرچه حيات برزخى و حيات اخروى دارند، ولى از اين حيات طيب در برزخ و آخرت بى‌بهره‌اند و همچون دنيا، مرده و هلاك شده‌اند؛ چنان كه قرآن درباره آنان مى‌فرمايد:
«الَّذينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ احَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ» «٣» كسانى كه نعمت خدا را به كفر تبديل ساختند و مردم خود را به ديار هلاكت بردند.
با اينكه همه مؤمنان نيكوكار از چنين حياتى بهره‌مند هستند، چرا شهدا را ياد كرده است؟ شايد بدين جهت باشد كه خداوند مى‌خواهد از اين طريق آنان را گرامى داشته و شأن معنوى ايشان را يادآورى كند و به اولياى آنان تسلّى دهد و مؤمنان را به شهادت و كشته‌شدن در راه خدا مشتاق گرداند.