خداوند پس از بيان ارزش و پاداش انفاق، با مثال ديگر، شرايط انفاق را بازگو كرده‌است كه عبارتند از:
الف- براى جلب رضايت خدا و به دور از ريا باشد.
ب- ترك هر نوع آزار روحى.
ج- ترك منّت.
بنابراين، اگر انفاق بدون شرايط مذكور انجام گيرد، هيچ‌گونه پاداش الهى نخواهد داشت.
از جمله «وَ لا يُؤْمِنْ بِاللَّهِ» روشن مى‌شود كه عمل رياكار و شخص كافر يكى است، چرا كه هيچ كدام رضايت خداوند را نمى‌جويند؛ «١» از اين رو، امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:
«كُلُّ رِياءٍ شِرْكٌ» «٢» هر ريايى شرك (خفى) است.
جمله «أِبْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ» انگيزه درونى درست انفاق را بيان مى‌كند و آن دو چيز است: يكى طلب خشنودى خدا و ديگرى تقويت روح ايمان و ايجاد آرامش در دل و جان. اين آيه مى‌گويد: انفاق‌كنندگان واقعى كسانى هستند كه تنها به خاطر رضايت خدا و تثبيت اين صفت در درون خود و همچنين براى پايان دادن به اضطراب وجدانى (كه بر اثر احساس مسؤوليت در برابر محرومان پديد مى‌آيد) اقدام به انفاق مى‌كنند. «٣» باران و خاك با اينكه از اسباب حيات و رشد هستند، ولى اگر خاك بر روى سنگ سخت و صاف باشد، چنين اثرى ندارد و با باران شسته مى‌شود و مى‌رود و تنها سنگ صاف مى‌ماند كه نه آبى در آن فرو مى‌رود و نه گياهى از آن مى‌رويد. حال رياكار نيز چنين است.
ازاين مطلب برمى‌آيد كه قبول شدن اعمال، احتياج به نيت خالص براى خدا دارد.
شيعه و سنى از پيامبر اسلام (ص) روايت كرده‌اند كه فرمود: