معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٦
در نتيجه به وحدت دينى خلل وارد شد و شعبهها و حزبها پديدار گشت. قرآن مجيد، عامل پيدايش اين تفرقه را حسادت و ظلم حاملان دين و گردانندگان كليسا و كسانى كه به كتاب خدا علم داشتند، مىداند و انگيزه آنان را بغى و ظلم معرفى مىكند. «١» سنت ابتلاى مؤمنان «أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذينَ امَنُوا مَعَهُ مَتى نَصْرُاللَّهِ أَلا أِنَّ نَصْرَاللَّهِ قَريبٌ» «٢» آيا گمان مىبريد كه به بهشت داخل مىشويد، در حالى كه هنوز مانند آنچه بر پيشينيان شما وارد شد، به شما نرسيده است؟ همانان كه گرفتاريها و ناراحتيها به آنها رسيد، و آنچنان ناراحت شدند كه پيامبر و افرادى كه ايمان آورده بودند گفتند: پس يارى خدا كى خواهد آمد؟
آگاه باشيد، يارى خدا نزديك است! شأن نزول بعضى از مفسران مىگويند: در جنگ احزاب هنگامى كه ترس بشدت بر مسلمانان چيره شد و در محاصره قرار گرفتند، اين آيه نازل شده، همچنين گفتهاند: هنگامى كه مسلمانان در جنگ احد شكست خوردند، «عبدالله ابن ابى» به آنها گفت: تا كى خود را به كشتن مىدهيد، اگر محمد (ص) پيامبر بود خداوند ياران او را گرفتار اسارت و قتل نمىكرد. در اين موقع آيه مزبور نازل شد. «٣» ضرورت امتحان «ابتلا» و «امتحان» از مفاهيم مهم تربيتى و جهانشناسى قرآن است. يكى از