به نام او بركت يابد. «١» ذكر اين آيه شريفه در ابتداى هركار، بدان بركت مى‌بخشد و از ناقص و بى‌نتيجه ماندن آن جلوگيرى مى‌كند.
در حديث مورد اتفاق شيعه و سنى از پيامبر (ص) نقل شده است كه فرمود: هر امر مهمى اگر با نام خدا آغاز نشود، ناقص و بى‌فرجام مى‌ماند و به نتيجه نمى‌رسد. «٢» لفظ جلاله «الله» كلمه «الله» نام خاص خداوند و در بردارنده جميع صفات كمال الهى است. بررسى اسمهاى خداوند در قرآن اين مطلب را روشن مى‌سازد كه هر كدام از اسمهاى او گوياى يك بخش از صفات خداوند است. براى مثال اسم رزّاق گوياى وصف روزى دهندگى خداست، و تنها «الله» جامع تمام صفات و كمالات الهى است.
مفهوم «رحمان» و «رحيم» ريشه دو صفت رحمان و رحيم در مفهوم «رحمت» قرار دارد. رحمت در مورد بشر به معناى دلسوزى و تحت تأثير قرار گرفتن و تصميم بر لطف و مرحمت به درماندگان به كار مى‌رود، اما درباره خدا به اين معنا نيست، چرا كه «تأثر قلبى» از پديده‌ها و حالات مخلوق است و تغيير حالت در خداوند، راه ندارد. آنچه از رحمت به خدا مى‌توان نسبت دادن تنها: «اعطا و دهش و افاضه و رفع حاجت نيازمند» است. «٣» براى ترجمه دو كلمه رحمان و رحيم، در فارسى واژه‌هاى مناسبى وجود ندارد و ترجمه آنها به بخشنده مهربان نيز ترجمه رسايى نيست، زيرا بخشنده ترجمه «جواد»