معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٣
«انَّما الْاعْمالُ بِالْنِّيَّاتِ» «١» اعمال انسان بر اساس نيت اوست.
چگونگى منابع انفاق «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ماكَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْارْضِ وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِاخِذيهِ أِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فيهِ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حميدٌ» «٢» اى كسانى كه ايمان آوردهايد، از اموال پاكيزهاى كه به دست آوردهايد و از آنچه از زمين براى شما خارج ساختهايم، انفاق كنيد و به سراغ قسمتهاى نامطلوب نرويد تا از آن انفاق كنيد، در حالى كه خود شما حاضر نيستيد آنها را بپذيريد، مگر از روى اغماض و كراهت و بدانيد خداوند بىنياز و شايسته ستايش است.
«طيّب» در لغت به چيزى گفته مىشود كه نفس انسان از آن لذت ببرد و در شرع به چيزى اطلاق مىشود كه از راه حلال بدست آمده و از حد جايز بيشتر نباشد. «٣» در مقابل طيب «خبيث» است و منظور از آن چيزهاى پست و بىارزشى است كه نفس از آن متنفر است. بنابر آيات قرآن همه طيبها حلال و همه خبيثها حرامند و عكس آن نيز صادق است يعنى همه حلالها طيب و همه حرامها خبيثند.
در آيه فوق مىفرمايد از كسب طيب و حلال خود و از محصولات ارزشمند و مرغوب انفاق كنيد نه از كسب حرام يا محصولات ناپسند و منفور. از اين دو قيد «طيب» و «خبيث» فهميده مىشود كه اولا چيز مورد انفاق بايد حلال و پاك و طبعپسند باشد.
و اما قيد دومى هم از دقت در آيه بدست مىآيد و آن اينكه چيز مورد انفاق علاوه بر حلال، پاك و طبعپسند بودن، مرغوب و ارزشمند هم باشد؛ زيرا بعضى از طيبها گرچه پاك و حلالند اما ارزشمند نيستند و اگر همانها را به خود ما بدهند، علاقهاى به قبول آنها