معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٠

اقتصادى» و از آن جهت كه چراغ محبت است و دل اشخاص فقير را روشن مى‌سازد و نشاط روحى و درونى به آنان مى‌بخشد»، ارزش عاطفى و روانى» دارد. «١» پاداش انفاق‌ «الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنّاً وَ لا أَذًى لَهُمْ اجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ» «٢» كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند و سپس به دنبال انفاقى كه كرده‌اند، منت نمى‌گذارند و آزارى نمى‌رسانند، پاداش آنها نزد پروردگارشان (محفوظ) است، نه ترسى دارند و نه غمگين مى‌شوند.
قرآن، به انفاق كنندگان، وعده پاداش مى‌دهد و مى‌فرمايد:
اول آنكه اجر و پاداش آنها در پيشگاه خداوند و پروردگارشان است. اين جمله به آنها اطمينان مى‌دهد كه پاداش آنها در نزد خدا محفوظ است، تا با اطمينان خاطر بيشتر، در اين راه گام بردارند، زيرا چيزى كه در نزد خداست، نه خطر نابودى دارد و نه نقصان «٣» «وَ ما عِنْدَاللَّهِ باقٍ». «٤» دوم آنكه آنها هيچ‌گونه ترس و حزنى ندارند. فرق حزن با ترس اين است كه ترس به معناى انتظار ضرر است و حزن به معناى اندوهى است كه بر دل سنگينى كند، چه از امرى كه واقع شده و چه از امرى كه واقع خواهد شد. «٥» رها شدن از اين دو حالت روحى، در حقيقت ثمره وپاداش خوددارى از دو عمل‌مذموم «منت» و «اذيت» است. «٦» زمانى مى‌توانيم از اين پاداش برخوردار شويم كه انفاق را با منت و اذيت كه همان ضرر فورى و نوعى آزار روحى است، همراه نسازيم؛ زيرا كسى كه با منت و آزار، چيزى به ديگرى مى‌دهد و او را مى‌رنجاند، در حقيقت چيزى به او نداده است؛ اگر سرمايه‌اى‌