معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٢

دوم- مدت شير دادن طفل، لازم نيست بطور حتم دو سال باشد. «حَوْلَيْنِ كامِلَيْنَ لِمَنْ ارادَ انْ يُتِمَّ الرِّضاعَةَ» دو سال براى كسى است كه بخواهد دوران شيرخوارگى را تكميل كند. البته همين كه فرموده تكميل دوران شيرخوارگى به دو سال است، نشان مى‌دهد كه بهتر است در طول دو سال مادر فرزند را از شير خود محروم نكند. در روايات نيز دوران كامل شيرخوارى، دو سال معين شده است.
سوم- هزينه زندگى مادر در دوران شيردادن- حتى اگر طلاق گرفته باشد- به عهده پدر نوزاد است.
چهارم- پدر يا مادر حق ندارد خودسرانه بدون رعايت نظر و مشورت ديگرى در مورد فرزند تصميم بگيرد. «لا تُضارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ» هر كدام از آنها موظف است حق ديگرى را رعايت كند. نه پدر مى‌تواند حق حضانت و شيردادن همسر را ناديده بگيرد و نه مادر مى‌تواند براى شيردادن فرزند، اجر و مزد غير متعارف طلب كند. در اين حق، هم مصلحت آنها نهفته است و هم مصلحت فرزندشان.
پنجم- اگر پدر فرزند از دنيا برود، تعهدات او بر عهده وارثانش مى‌باشد و آنها بايد اجر و هزينه زندگى مادر را در دوران شيردادن بپردازند. «وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ» ششم- پدر و مادر طفل مى‌توانند با صلاحديد و مشورت و رضايت طرفينى فرزند را زودتر از شير مادر گرفته و به ديگرى بسپارند.
هفتم- چنانچه زن ديگرى براى شير دادن انتخاب شد، پدر فرزند بايد حق مادر طفل را براى مدتى كه شير داده، بپردازد و به دايه نيز حقوق متعارف را پرداخت كند.
اهميت شير مادر شير مادر، بهترين و مناسبترين شير در پرورش جسم و جان كودك است. رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
«لَيْسَ لِصَبِىٍّ لَبَنٌ خَيْرٌ مِنْ لَبَنِ امِّهِ» «١» براى كودك شيرى بهتر از شير مادرش نيست.