آنان مى‌داند، مانند ايشان بر عهد خود استوار مى‌ماند و در ميدانهاى دشوار زندگى، صبر و مقاومت مى‌ورزد.
از نشانه هاى نيكوكار واقعى، بخشيدن مالى است كه آن را دوست مى‌دارد: «اتَى الْمالَ عَلى حُبِّهِ»؛ نه بخشش مالى كه بدان رغبت ندارد. قرآن در جاى ديگر مى‌فرمايد: هرگز به كمال نيكى نمى‌رسيد، مگر آنكه از آنچه دوست داريد، انفاق كنيد: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» «١» بايد در خرج و انفاق، اولويتها در نظر گرفته شود و در اين راه، خانواده و خويشان بر همه مقدّمند و سپس يتيمان و ديگران.
وفاى به عهد وفاى به عهد، زير بناى روابط اجتماعى است. «٢» اين صفت، يعنى پايمردى در به سر بردن پيمان، از ويژگيهاى نيكان و ابرار است. «خلف وعده» نشانه نفاق شمرده مى‌شود. «٣» خداوند مى‌فرمايد:
«وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ أِنَّ الْعَهْدَ كانَ مَسْئُولًا» «٤» و به عهد خود وفا كنيد، كه از عهد سؤال مى‌شود.
بى‌توجهى به وعده و به اصطلاح زير قول خود زدن، نشانه حقير و غير قابل اطمينان بودن شخصيت است. پيمان شكن، نه براى خود ارزش قائل است و نه براى ديگران، هيچ‌گاه نمى‌توان به يارى او بويژه در سختيها و روز تنهايى اميدوار بود و به وعده‌هايش دل بست؛ به همين دليل، عاقل در دوستى او احساس آرامش نمى‌كند.
صبر