«وَالَّذينَ كَذَّبُوا باياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ وَ امْلى لَهُمْ انَّ كَيْدى‌ مَتينٌ» «١» و كسانى كه آيات ما را تكذيب كنند، آنها را بتدريج به سوى هلاكت مى‌بريم، از راهى كه نمى‌دانند و مهلتشان مى‌دهم، بدرستى كه كيد من متين است.
اينكه گناهكار در وسعت نعمت واقع مى‌شود و از بلاها و مصيبتها در امان مى‌ماند، همان استدراج است؛ يعنى بردن او به سوى هلاكت از راهى كه نفهمد، همچنان كه امام على (ع) فرمود:
«اى فرزند آدم، هرگاه ببينى كه پروردگارت با اين گناه كه مى‌كنى، پى‌درپى به تو نعمت مى‌دهد، بترس و برحذر باش.» «٢» (از اينكه به سنت استدراج گرفتار شده‌باشى و ناگاه تو را بگيرد و هلاك گرداند.)
حضرت زينب (س) اين بانوى شجاع و پيام‌آور نهضت كربلا در سخنرانى خود در برابر حكومت خودكامه يزيد به اين آيه استدلال كرد تا كافران گمان نبرند كه درامان بودن آنان از قهر خدا بعد از به شهادت رساندن اهل‌بيت، علامت محبوب بودن آنان در نزد خداست، بلكه بدانند كه اين مهلتى است از سوى خدا تا به آنان جناياتشان ادامه دهند و به ناگاه خداى مقتدر آنان را به عذاب بگيرد. «٣» اخطار به بخيلان‌ آيه دوم، اخطارى است به كسانى كه از پرداخت حقوق واجب مالى و بذل و بخشش به محتاجان و نيازمندان خوددارى مى‌كنند. آنان بايد توجه داشته باشند كه اگر از پرداخت حقوق واجبى كه به گردن آنهاست خوددارى كنند، به سودشان نيست و نه تنها به زيادشدن مالشان كمك نمى‌كند، (زيرا براساس روايات اگر كسى درهمى از حق‌