معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٩
اين حقيقت اشاره كرده كه اگر شخصى مدعى دوستى خداوند است بايد از فرستاده او تبعيت كند: «انْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّه فَاتَّبِعُونى» بازتاب دوست داشتن خدا كسى كه خدا و پيامبر (ص) را دوست بدارد، بازتاب اين دوستى در كردار او به صورت تبعيت از رسول خدا (ص) مشاهد معارفقرآن(ج١)كد٤/٢١١ ١٠٩ ضرورت وحدت ص : ١٠٩ ه مىشود و خدا نيز او را دوست مىدارد و از خطاهايش درمىگذرد.
علامه طباطبايى در تبيين حقيقت «حبّ» مىنويسد: حبّ در حقيقت تنها وسيلهاى است براى اينكه ميان هر طالبى با مطلوبش، رابطه برقرار كند و هر مريدى را به مرادش برساند و حبّ اگر مريد و مراد را به مطلوب و محبّ را به محبوب مىرساند، براى اين است كه نقص محبّ را به وسيله محبوب برطرف مىسازد تا آنچه راندارد، دارا شود و كمبودش تمام و كامل گردد.
پس براى محبّ هيچ بشارتى بزرگتر از اين نيست كه به او بفهمانند، محبوبش او را دوست دارد. اينجاست كه دو حبّ با هم تلاقى مىكنند و از دو سو غنج (ناز و كرشمه) و دلال (شيرينزبانى و خوشمزگى و نازكردن) ردّ و بدل مىشود. پس انسان اگر غذا را دوست دارد و به سوى آن كشيدهمىشود و درصدد تهيهكردنش بر مىآيد، براى اين است كه مىخواهد به وسيله آن نقصى را كه همان گرسنگى است و در خود احساس مىكند، برطرف نمايد.
ايشان بعد از ذكر چند مثال ديگر مىنويسد: «پس بنده مخلص خدا، كه اخلاص خود را با محبت به خدا اظهار مىكند، هيچ هدفى جز اين ندارد كه خدا هم او را دوست بدارد همانطور كه او خدا را دوست مىدارد » «١» منظور از محبت خدا نسبت به بندگان، اين است كه از آنان راضى باشد و با گذشت و اغماض از تقصيرشان، حجابها را از دلشان برگيرد و آنان را مقرب درگاه خود سازد. «٢»