معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٧
تصورهاى نابجا ولى رايج در ميان انسانها اين است كه اگر ما به صف نيكان و صالحان پيوستيم، مورد حمايت خدا خواهيم بود و در اين صورت نبايد به هيچ امر ناخوشايندى گرفتار شويم.
نادرستى اين پندار از آنجاست كه اگر پيروزى و آسايش همواره در جبهه مؤمنان و شكست و تلخكامى در جناح كافران باشد، بسيارى از مردم اگر چه مؤمن نباشند براى كسب مزاياى مادى دنيوى به دروغ ادعاى ايمان مىكنند و بدين ترتيب، مؤمنان حقيقى با دروغگويان در يك صف و يك رتبه قرار مىگيرند، در حالى كه بايد اين دو صف از يكديگر جدا شود و اين امر در گرو آزمايش انسان با تحمل سختيها و مصيبتهاست. البته ابتلاءات سبب خالص شدن مؤمنان، رسيدن به پاداشهاى بزرگ اخروى و پاك شدن آنان از آثار و تبعات لغزشهايشان نيز مىشود.
خداوند براى تسلى و دلدارى مؤمنان به سرگذشت امتهاى گذشته و مشكلات آنان اشاره مىكند و مىفرمايد: چنان كار بر آنها مشكل مىشد و سختيها و گرفتاريها بر آنان هجوم مىآورد كه حتى پيامبران نيز به همراه مؤمنان از خدا طلب نصرت و پيروزى مىكردند و اين تقاضا را به صورت سؤال مطرح مىكردند كه پس پيروزى و نصرت كى خواهد آمد؟
خداوند در اين آيه مىفرمايد كه آنان دچار مشكلاتى در راه دينشان شدند كه شما هنوز با چنان مشكلاتى رو به رو نشدهايد. بررسى تاريخى زندگى پيامبران و مؤمنان حقيقى از لابلاى روايات نيز حاكى از فشار همه جانبه به آنهاست. طولانى بودن دعوت پيامبران همچون دعوت ٩٥٠ ساله حضرت نوح (ع)، ايمان نياوردن اغلب افراد جامعه، تهمتزدنهاى فراوان به پيامبران و مؤمنان، مسخره كردن كافران نسبت به مؤمنان، در شكنجه قرار دادن مؤمنان و حتى سوزاندن و به قتل رساندن آنان، جزئى از فشارهاى كافران بوده است. چنانچه قرآن به زنده زنده سوزاندن مؤمنان به دست اصحاب اخدود اشاره كرده است. «١»