معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤
«وَاللَّهُ يَعْلَمُ انَّهُمْ لَكاذِبُونَ» «١» و خدا مىداند كه اينان دروغگويند.
٤- فساد انگيزى و ايجاد تفرقه:
منافقان خود را مصلحان جامعه مىدانند، اما خداى تعالى خبر مىدهد كه اينان در واقع مفسدند، «٢» هر چند امر برخودشان نيز مشتبه شود و ندانند كه چه مىكنند و سرانجام راهى كه در پيش گرفتهاند، به كجا مىانجامد.
٥- سالوسى:
منافقان در برخوردشان با مسلمانان چنان با چرب زبانى و تملق سخن مىگويندكه همه را به خود جذب كرده و مؤمنان گمان مىكنند كه آنان افرادى حق طلب و پيرو دين مىباشند. خداوند در خطاب خود به پيامبر، اين ويژگى آنان را خاطرنشان مىسازد.
«وَ انْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ» «٣» اگر سخنى بگويند، به سخنانشان گوش فرا مىدهى.
حضرت على (ع) نيز در اين باره فرمود: «سخنانشان شفاست (بوى شفا و درستى مىدهد) اما عملشان يك درد ناعلاج است.» «٤» ٦- راحت طلبى:
آنان راحت طلبند و از تحمل زحمت در راه دين شانه خالى مىكنند.
به فرموده قرآن كريم اگر غنايمى نزديك و سفرى سهل و آسان باشد، از تو پيروى مىكنند، ولى اگر راه دور باشد (براى جنگ با دشمن) براى نيامدن قسم ها مىخورند. «٥» با اين وجود در هنگام تقسيم غنايم حاضر شده و سهم افزونترى براى خود مىطلبند. «٦» اعجاز قرآن «وَ انْ كُنْتُمْ فى رَيْبٍ مِمَّانَزَّلْنا عَلى عَبْدِنا فَاْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ» «٧»