معارفقرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٥
مدت عمرشان نيز كسانى را براى هدايت آنان مبعوث مىكند. آنان اگر از رسول الهى تبعيت كردند، خداوند نعمتهاى خود را به آنها ارزانى خواهد داشت و به سعادت ابدى نيز خواهند رسيد، ولى اگر دست به طغيان و نافرمانى زدند چنين نيست كه همه آنها را فورى به هلاكت و نابودى بكشاند، بلكه تا مدت رسيدن اجل معين به آنان فرصت مىدهد تا شايد توبه كنند و بازگردند، ولى متأسفانه آنان از اين مهلت سوءاستفاده كرده و در گناه غوطهور مىشوند. پس اين مهلت دادن به آنها، گرچه خيال كنند كه به نفعشان مىباشد و برغرورشان نيز بيفزايند؛ اما در حقيقت به ضرر آنان است، چون سبب مىشود كه آنان بر گناه و كفر خود بيفزايند و عذاب و عقاب خود را سختتر و زيادتر كنند.
سنّت استدراج گاهى خداوند علاوه بر اينكه به كافران مهلت مىدهد، بطور مداوم به نعمتهايى كه در اختيار آنان است نيز افزونى مىبخشد، آنان خود را محبوب خدا و بهتر از مؤمنان مىپندارند. اما اين در حقيقت، راهى است كه آنانرا بهعذاب نزديكمىكند؛ زيرا با سرگرم شدنبهنعمتهاى تازهوعدم شكرگزارى ازنعمتهاىقبلى، بهدنياولهوولعب آن مشغول مىشوند.
قرآن مجيد به اين حقيقت تصريح كرده كه دادن اموال و اولاد فراوان به كافران، دليل محبوبيت آنان نزد خدا نيست.
«ايَحْسَبُونَ انَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ» «١» آيا كافران گمان مىكنند كه آن مال و فرزند كه به آنها ارزانى داشتيم، براى آن است كه مىكوشيم خيرى به آنها برسانيم؟ (نه)، بلكه آنها نمىفهمند.
و در آيه ديگر مىفرمايد: