عالم خلق و امر آيه مورد بحث، نخست به جنبه جسمانى و بشرى انسان اشاره مى‌كند: «خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ» او را از خاك آفريد. بعد به مسأله حيات و روح‌اشاره مى‌كند «ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ» سپس به او گفت: موجود شو، پس موجود گرديد، يعنى با فرمان آفرينش، «حيات و روح» به كالبد آدمى دميد.
از اين رو، بعضى به دو عالم قائل‌شده‌اند: يكى عالم «خَلق» يعنى عالم ماده و ديگرى عالم «امر» يعنى عالم ماوراى ماده، و اين دو عالم، در فرمان خداوند است. «١» «أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَالْامْرُ» «٢» آگاه باشيد كه خلق و امر از آنِ اوست.
توبه بى‌فايده‌ «انَّ الَّذينَ كَفَرُوا بَعْدَ ايمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ اولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ» «٣» كسانى كه پس از ايمان‌آوردن، كافر شدند و سپس بر كفر (خود) افزودند، هيچ‌گاه توبه آنان پذيرفته نمى‌شود و آنان گمراهان (واقعى) هستند.
شأن نزول‌ «حارث بن سويد» و يازده نفر از ياران او، از اسلام برگشته و راه كفر را در پيش گرفته بودند. «حارث» پشيمان شد و به سوى رسول خدا صلى‌الله‌عليه‌وآله بازگشت. ولى ياران او در مكه ماندند و به مبارزه با پيامبر (ص) ادامه‌دادند و در پاسخ دعوت او گفتند: ما در مكه مى‌مانيم و به روش خود ادامه مى‌دهيم و انتظار شكست محمد (ص) را داريم. اگر مقصود ما حاصل شد كه چه بهتر و در غيراين‌صورت راه باز است، هرگاه بخواهيم (و