دشمن شناسى در قرآن
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٧٨
اذ كنتم اعداء: دشمن بوديد فألف بين قلوبكم: بين دلهايتان مهربانى انداخت فاصبحتم: شديد اخوان: برادر قرآن كريم مؤمنان را برادر يكديگر معرفى كردهاست. «١» و در روايات آنان را يك روح «٢» در چند بدن و موجب راحتى يگديگر «٣» و دوستى آنان را از بزرگترين اسباب ايمان برشمرده است. «٤» سفارش شده است كه بين خود و برادر دينىات:
- زبان را حفظ كن؛ «٥» - حشمت و حيا نگاه دار؛ «٦» - دوستى خود را ابراز نما؛ «٧» - با او منصف باش و مهربانى كن و حسادت مكن؛ «٨» - با او مرافعه نكن و دشمنى نكن و خود را به رُخ او نكش. «٩» تا اين اعمال موجب بقاء و برادرى و محبت بين شما گردد.