دشمن شناسى در قرآن

دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٢٠

فراموشى (ياد خدا) «١» بهره مى‌جويد كه البته بايد يادآورى نمود كه زمينه نفوذ شيطان در اثر ارتكاب گناه ايجاد مى‌گردد. «٢» امام على (ع) در نهج‌البلاغه ضمن هشدار به دشمنى شيطان براى انسان مى‌فرمايند: «اى بندگان خدا از دشمن خدا پرهيز كنيد خدايى كه شما را از دشمنى شيطان پرهيز داد. (همان) شيطانى كه به صورت پنهان در سينه‌ها راه مى‌يابد به طور آهسته در گوش‌ها راز مى‌گويد گمراه و پست بوده و با وعده‌هاى دروغين و آرزوهاى آن شما را به انتظار مى‌گذارد. «٣» اى بندگان خدا از دشمن خدا پرهيز كنيد مبادا او (شيطان) شما را به بيمارى خود (حسد، خودپرستى و تكبر) مبتلا سازد. «٤» او گناهان را نزد شما زينت مى‌دهد و گناهان بزرگ را (براى شما) كوچك مى‌شمارد و آرام آرام دوستان خويش را مى‌فريبد و راه رستگارى را بر آنان مى‌بندد. «٥» هدف او از زينت دادن گناهان تسلط بر انسان است و هم اينكه او را از توبه باز دارد و در انتظار آن او را نگاه دارد تا مرگش‌