دشمن شناسى در قرآن

دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٣٤

پيامها ١- ميان دو گروه از مسلمانان متخاصم بايد صلح ايجاد نمود.
٢- اگر يكى از دو گروه متخاصم مسلمان به مفاد صلح عمل نكرد با او بايد جنگيد.
٣- داورى بين مسلمانان بايد به عدالت باشد؛ ٤- سر نهادن به عهد و پيمان، يكى از دستورات محكم الهى است.
و- محاربان‌ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَاداً أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي‌الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي‌الْآخِرَةِ عَذَابٌ‌عَظِيمٌ (مائده: ٣٣)
همانا جزاى كسانى كه با خدا و رسولش مى‌جنگند و در زمين به فساد مى‌كوشند جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت بريده شود و از آن ديار تبعيد گردند. اين رسوايى آنان در دنياست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت.