دشمن شناسى در قرآن

دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٣٠

خداوند به يكى از پيامبرانش وحى كرد كه به قوم خود بگو: در (شكل) لباس، خوردن طعام مانند دشمنان من نباشند؛ مثل آنان نخورند و نپوشند و به شكل دشمنان من نشوند كه (در آن صورت) آنان نيز دشمن من بوده چنانچه آنها دشمنان من هستند. «١» د- دوستان دشمن‌ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى‌ أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ (مائده: ١٥)
اى مؤمنان از يهوديان و مسيحيان (كسى را) دوست (صميمى) خود قرار ندهيد كه آنها برخى از آنها اولياء برخى ديگر هستند و هر كس (سرپرستى يا) دوستى آنها را بپذيرد از آنها خواهد بود.
مفردات‌ لا تتخذوا: نگيريد اولياء: دوستان صميمى (سرپرست)
من: كسى كه يتولهم: دوست بگيرد آنها را منكم: از شما منهم: از آنان‌